vrijdag 7 mei 2010

Coalitieakkoord op hoofdlijnen?

Met de verkiezingen in aantocht, komt ook weer de vraag op hoe gedetailleerd een regeerakkoord eigenlijk moet zijn. Moeten alle voorgenomen beleidsmaatregelen er tot op de laatste cijfers achter de komma in beschreven worden? Of moeten de kaders van het beleid erin worden vastgelegd, de richting die het kabinet op wil?

Ik vind het laatste. Een coalitieakkoord van vele pagina's met een gedetailleerde vastlegging van de voorgenomen maatregelen is in de eerste plaats vaak een uiting van onderling wantrouwen tussen de partijen die het nieuwe kabinet gaan vormen. Je wilt achteraf geen gedonder krijgen, dus leg je alles zwart op wit vast, in de hoop dat je de andere partijen er dan aan kunt houden. Wat een nieuw kabinet echter vooral nodig heeft - hoe moeilijk dat in het huidige versnipperde politieke landschap ook zal zijn - is dat partijen elkaar vinden op een gezamenlijke koers, een gedeelde missie. Een missie die zij gezamenlijk en met vertrouwen in elkaar willen nastreven.

Een tweede reden om een coalitieakkoord op hoofdlijnen te willen, is dat de wereld waarin we leven nu eenmaal de neiging heeft sterk in beweging te zijn. Ook al leg je de onderlinge afspraken nog zo gedetailleerd vast, het zal je niet lukken alle denkbare ontwikkelingen erin te vatten. En als de wereld om je heen verandert, zul je toch je beleid moeten aanpassen. Weg mooie plannen, weg illusie van voorspelbaarheid.

In de derde plaats is de samenleving dermate complex - of het nou de volksgezondheid, het onderwijs of de woningmarkt betreft - dat je het als overheid niet alleen kunt. De samenleving voegt zich niet naar de tekentafel van de politiek. Echt ingewikkelde maatschappelijke vraagstukken kan de overheid alleen succesvol te lijf te gaan met hulp van de kennis en de medewerking van de maatschappelijke actoren en organisaties die dagelijks in de praktijk met die samenlevingsvragen worstelen. Natuurlijk moet de politiek op een gegeven moment een knoop doorhakken, maar wel met de juiste kennis en zo mogelijk met voldoende maatschappelijk draagvlak.

Die kennis moet worden aangeboord en het draagvlak moet worden verkregen. Dat kost tijd. En die is er onvoldoende tijdens de informatieperiode op weg naar een nieuw kabinet. Dus kunnen de politieke partijen zich in dat stadium beter beperken tot het stellen van de doelen en het aangeven van de kaders en de richting.

Drie goede redenen om in het regeerakkoord af te spreken dat er een integraal plan moet komen voor de woningmarkt, waarbij de problemen op de huurmarkt en die op de koopwoningmarkt in samenhang worden aangepakt. En om de oplossingsrichting vervolgens verder uit te werken in het kader van de door Vereniging Eigen Huis bepleite Stichting van het Wonen. Vindt u ook niet?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten