maandag 9 augustus 2010

Irritatie als prestatie-indicator

Vanochtend om 9.30 mocht ik op Radio 1 in debat met de heer Boele Staal, voorzitter van het Nederlands Verbond van Banken (NVB). Het ging over de recente berichtgeving, onder andere van Vereniging Eigen Huis, dat Nederlandse consumenten een veel te hoge hypotheekrente betalen.

In de eerste plaats heeft Vereniging Eigen Huis geconstateerd dat het verschil tussen wat de banken aan hun klanten in rekening brengen en de rente die zij zelf op de kapitaalmarkt betalen, sinds eind 2008 is verdubbeld. Eind 2008 is ook precies het moment dat de financiële crisis definitief uitbrak, waardoor sindsdien de meeste kleinere, veelal buitenlandse, aanbieders van de markt zijn verdwenen. Het lijkt erop dat de overgebleven ‘grote jongens’ (Rabo, ABN AMRO, ING en SNS) die de markt beheersen, vervolgens simpelweg zijn gestopt met elkaar beconcurreren op scherpe tarieven. De rente marge tussen wat de klant en de bank betaalt is daardoor verdubbeld.

In de tweede plaats hebben wij er op gewezen dat Nederlandse consumenten veel meer betalen dan mensen in bijvoorbeeld België, Duitsland en Frankrijk. Rara hoe kan dat? Wij vinden dat de Nederlandse Mededingingsautoriteit (NMa) nu aan zet is om dit eens goed uit te zoeken. Overigens zijn, zo werd van het weekend gemeld, ook bij de NMa al meldingen binnen gekomen van mensen die het was opgevallen dat in Nederland de hypotheekrente die banken in rekening brengen, veel hoger is dan over de grens. Het beeld is duidelijk: Nederlandse banken zijn gestopt met concurreren en de burgers betalen de rekening. We hopen dat de NMa er eens diep in duikt.

Enfin, de heer Boele Staal vond dit natuurlijk allemaal onzin. En dat dan verpakt in een nogal breedsprakig verhaal. En ik heb dat weer bestreden met de bovenstaande punten.

Na afloop van een dergelijke uitzending krijg ik altijd vrij veel feedback van collega’s en anderen. Dat is niet altijd een genoegen, maar deze keer viel het reuze mee. Een aantal mensen vond dat ik het goed gedaan had, eigenlijk vooral omdat voor mijn opponent – naar hun mening – het tegenovergestelde gold, bij gebrek aan steekhoudende argumenten om tegen onze klacht in te brengen. “En zo’n vaag verhaal, daar prikken luisteraars makkelijk doorheen.” Een bijzondere vorm van feedback kwam van een oud-collega. Die zei: “Je hebt het goed gedaan, want je kon heel goed horen dat Boele Staal zich in het nauw gedreven voelde. Hij werd steeds geïrriteerder en reageerde steeds snibbiger.”

De mate waarin je je tegenstander – louter door het aandragen van feiten en argumenten – op de kast krijgt: een interessante prestatie-indicator!

Om het debat terug te luisteren kun je op onderstaande afbeelding klikken.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen