vrijdag 28 januari 2011

Van oude mensen, de dingen die voorbijgaan

Bob MaasHet groeiend aantal grijze kuiven in de samenleving wordt eigenlijk alleen in verband gebracht met de toename van de pensioen- en zorgkosten. Goed dat we daarop anticiperen, maar waar gaan die vergrijzende babyboomers direct allemaal wonen, vraag ik me af. Met ‘direct’ bedoel ik het moment waarop ze niet langer kunnen ontkennen dat de leeftijd toch wel enige beperkingen met zich brengt en ze actief moeten omkijken naar een andere woning. U weet wel, zo’n woning waarbij je je voeten niet meer noodzakelijkerwijs hoeft op te tillen, behalve om in de ruststand te komen.

Vierhonderdduizend woningen tekort
Enige jaren geleden (2006-2007) werd er veel ophef gemaakt over een groot tekort aan seniorenwoningen dat tot 2015 zou oplopen tot 400.000 woningen. Dat is nogal wat. Maar hoort u er nog iets over? Is dat één van die fenomenen in de samenleving die plotseling opduiken, ons ontzettend veel zorgen baren en dan vervolgens in het niets lijken te verdwijnen? Zoals de zure regen, het gat in de ozonlaag en de vermeende uitdroging van de vennetjes in de Limburgse Peel? Als alle grote problemen zo ‘gemakkelijk’ verdwijnen, koester ik nog enige hoop.

Duitsland
Maar ik ben bang dat we vroeg of laat toch geconfronteerd worden met het probleem van een grote groep mensen met een afnemende mobiliteit. Die allemaal op zoek zijn naar die comfortabele, onderhoudsarme en vooral gelijkvloerse woning – liefst met tuintje – gelegen in het centrum waarbij ook zorg op maat wordt geboden. Die er dus bijna niet is. Althans veel te weinig, is mijn eigen inschatting. De reden waarom ik op deze gedachte kom, is een verontrustend bericht dat ik las over de situatie in Duitsland. Daar heeft men blijkbaar in een laat stadium ontdekt dat er een ‘grijze woningnood’ is en dat het aantal ouderenwoningen in 10 jaar tijd moet vertienvoudigen. Dat is nogal wat.

Ontkennende fase
Ik denk dat wij ook een probleem hebben, maar dat we het nog niet zien. Op veel plaatsen gebeurt er natuurlijk wat, door gemeenten die een goede Woonvisie hebben en de juiste initiatieven nemen, door woningcorporaties en organisaties als SIR55 die inspelen op ontwikkelingen door mensen hun eigen woonideaal te laten bouwen. Maar of dat allemaal genoeg is, ik waag het te betwijfelen. Een tekort van 400.000 woningen verdwijnt toch niet zo maar in een paar jaar tijd? Vierhonderduizend woningen: dat is de complete nieuwbouwproductie in een goed lopende woningmarkt over een periode van 5 jaar. Het zou me niet verbazen als het aan die vergrijzende babyboomers zelf ligt. Of ze zijn allemaal zo gezond dat ze de komende 20 jaar zonder moeite de trap op hollen of ze verkeren en masse nog in de ontkennende fase. Het laatste houd ik niet voor onmogelijk.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten