woensdag 11 mei 2011

Vage feedback

In NRC Handelsblad van 29 april 2011 las ik dat vage feedback een positiever effect heeft op de prestaties van mensen dan exacte informatie. Dat hebben psychologen aangetoond. "Vage informatie geeft mensen," aldus de NRC, "meer ruimte om hun eigen positieve verwachtingen te koesteren - en een poging te doen om die waar te maken." Ik heb die nieuw verworven wijsheid maar meteen verspreid binnen Vereniging Eigen Huis. Opdat onze leidinggevenden er rekening mee kunnen houden in hun functionerings- en beoordelingsgesprekken.

Geobjectiveerde subjectieve professionaliteit
Een sterk verwante kwestie is het formuleren van prestatieafspraken met medewerkers. Dat moet tegenwoordig volgens de boekjes 'SMART' gebeuren. Maar tegelijkertijd weet iedereen hoe moeilijk het is om dat op een goede manier in de praktijk te brengen. Hoe exacter en geobjectiveerder de afspraak wordt geformuleerd, hoe moeilijker het is de complexe werkelijkheid er in te vangen. Zeker in een complexe organisatie met professionals. Voordat je het weet, worden medewerkers gestimuleerd om een aantal meetbare afspraken minutieus na te streven, zonder te blijven nadenken over het complex aan veel moeilijker meetbare, achterliggende doelstellingen. Maar als je die complexe werkelijkheid wilt vangen in een ruimer geformuleerde prestatieafspraak, is het per definitie juist weer erg moeilijk te meten. Dan blijkt leiding geven ineens toch weer een vak, want je kunt medewerkers niet beoordelen en coachen zonder een eigen professioneel oordeel over hun functioneren te vormen. Op basis van onvolledige informatie en jouw eigen oordeel daarover. Meetbare informatie is dan slechts een hulpmiddel. Niet minder, maar ook niet méér dan dat.

Performing-to-the-test
Eveneens op 29 april 2011 stond in de Cobouw een artikel met als titel 'Stop met de labelgekte'. "De bouw wordt overstelpt met labels om de impact van een bouwproject op het milieu te meten," zo valt in het artikel te lezen. Hoe meer punten een bouwproject in het kader van dergelijke milieulabels weet te verzamelen, hoe hoger het scoort op de duurzaamheidsladder. Ook daarvoor geldt echter: je kunt niet alle facetten van duurzaamheid vangen in een checklist. En performing-to-the-test is natuurlijk ook hiervan het gevolg. Elementen die veel punten scoren worden in bouwproject alleen al om die reden meegenomen, terwijl duurzaamheidsfacetten waarvoor je geen punten krijgt, worden ontmoedigd.

Meten is weten?
In de jaren zeventig ontstond het idee dat de werkelijkheid meetbaar was of zelfs voorspelbaar en de samenleving maakbaar. Er was een groot vertrouwen in de wetenschap, in methoden en technieken. Mede door de opkomst van computers en de uitbreiding van rekencapacititeit gingen we er echt in geloven. Totdat het allemaal niet waar bleek te zijn. Voorspellingen kwamen niet uit en de samenleving liet zich niet sturen. Inmiddels weten we dus wel beter, zou je zeggen. Meten is niet hetzelfde als weten. Wel kan het meten van resultaten vanzelfsprekend een nuttig aanknopingspunt zijn om een discussie te starten. Een gesprek aan te gaan. Het gezonde verstand van het slot te halen. Om zo de complexe werkelijkheid achter de kengetallen te ontdekken. Dat geldt voor het personeelsmanagement net zo goed als voor het streven naar duurzaamheid in de bouw.

1 opmerking:

  1. Laten we dus als eerste, je moet toch ergens beginnen, die energielabels eruit schoppen!

    BeantwoordenVerwijderen